Majewska Maria Dorota

Konferencja "Świat bez Raka" » Majewska Maria Dorota

 

Profesor dr hab. Maria Dorota Majewska (Dorota Czajkowska-Majewska) jest neurobiologiem, uzyskała doktorat w Centrum Medycyny Doświadczalnej i Klinicznej PAN w Warszawie.   Przez ponad 30 lat pracowała w czołowych ośrodkach naukowych w Polsce i za granica, głównie w USA, najdłużej w Narodowym Instytucie Zdrowia pod Waszyngtonem, zajmując się badaniami nad biologią różnych chorób mózgu, oraz działaniem leków, neurotransmiterów i hormonów.  Ostatnio, w Instytucie Psychiatrii i Neurologii w Warszawie kierowała sponsorowanymi przez UE badaniami nad biologią autyzmu oraz rolą szczepień i zawartej w szczepionkach rtęci w etiologii tej choroby u dzieci.   Od kilku lat zajmuje się także edukowaniem społeczeństwa w sprawach szczepień oraz powikłań poszczepiennych.                

  

Rak i szczepienia

Na całym świecie obserwuje się obecnie epidemie chorób nowotworowych u kobiet, mężczyzn i dzieci. Choć ich przyczyny są złożone, istotnym czynnikiem w etiologii nowotworów mogą być powszechnie stosowane szczepienia ochronne.  Szczepionki przeciw-wirusowe są często zanieczyszczone wirusami pochodzącymi z hodowli tkanek zwierzęcych używanych do ich produkcji. Wiele szczepionek zawiera zwierzęcy materiał biologiczny: białka tkanek oraz DNA/RNA.

W iniekcyjnych szczepionkach przeciw polio (IPV) stosowanych w latach 1955-1963 znaleziono małpiego wirusa SV40.   Także szczepionki stosowane w krajach Europy Wschodniej, Chinach, Japonii i Afryce do r. 1980 były zanieczyszczone tym wirusem.  Setki milionów ludzi na świecie mogły być zarażone rakotwórczym wirusem SV40, który działa jak bomba zegarowa.  Związek między tym wirusem i rakiem został odkryty dopiero 40 lat po ich stosowaniu, kiedy zidentyfikowano go różnych typach raka u ludzi: w nowotworach tkanek limfatycznych, płuc, mózgu, kości. Początkowo nie wiedziano skąd ten małpi wirus znalazł się w ludzkich tkankach. Dopiero na początku lat 2000 dr Maurice Hilleman, wynalazca wielu szczepionek, który przez wiele lat kierował programem ich produkcji w firmie Merck, pod koniec swego życia przyznał, że wirus SV40 został wszczepiony milionom ludzi w szczepionkach polio.  

W szczepionce Rotarix (GSK) znaleziono świńskie wirusy PCV1, które powodują zaburzenia wzrostu, utratę wagi ciała, osłabienie, powiększone węzły chłonne, wysypkę, zaburzenia oddechowe, żółtaczkę, wrzody żołądka, nagłą śmierć. FDA częściowo wycofała, lecz potem  przywróciła tę szczepionkę zapewniając, że wirusy PCV1 nie są groźne dla dzieci, mimo że  brak badań potwierdzających ich bezpieczeństwo. W szczepionce przeciw odrze znaleziono retrowirusa ptasiej białaczki (ALV), który może powodować różne postaci raka u ludzi, a w szczepionce Rotateq (Merck) znaleziono rakotwórcze retrowirusy podobne do SV40.

Szczepionka HPV, reklamowana  jako „chroniąca przed rakiem szyjki macicy” w ciągu kilku lat jej stosowania wywołała tysiące poważnych powikłań i zgonów dziewcząt, młodych kobiet,  nawet niemowląt.  Znaleziono w niej rekombinowany DNAwirusa HPV, który wbudowuje się do genów osób zaczepionych i może działać rakotwórczo.  Okazało się, że szczepionka ta nie chroni przed rakiem, może go nawet wywoływać. U zaszczepionych dziewcząt i młodych kobiet zdiagnozowano tysiące przypadków dysplazji komórek nabłonka oraz raka szyjki macicy. 

 

W przeciwieństwie do szczepionek „ochronnych” podawanych osobom zdrowym, które nierzadko indukują choroby nowotworowe i powodują inne groźne powikłania, różne formy immunoterapii wydają się obiecujące w leczeniu raka. Należą tu: monoklonalne przeciwciała przeciwrakowe, lecznicze szczepionki antyrakowe oraz niespecyficzne immunoterapie, które pobudzają układ odpornościowy do zwalczania komórek rakowych.  Immunoterapia ma swoje miejsce w medycynie.